ಈ ಸಲದ ಆಸ್ಕರ್ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ವಿತರಣೆಯ ಸಮಾರಂಭವು ಕೆಲವು ಸಂವೇದನಾಶೀಲ ಕಲಾವಿದರಿಗೆ ತಮ್ಮ ರಾಜಕೀಯ ಸಂದೇಶ ರವಾನೆಯ ಸಾಧನವಾದದ್ದು ಕುತೂಹಲಕರವಾಗಿತ್ತು . ಪ್ರಸ್ತುತ ಜಾಗತಿಕ ಸಂಘರ್ಷಗಳು ಮತ್ತು ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳ ಕಡೆಗೆ ಗಮನ ಸೆಳೆಯುವ ಪ್ರಯತ್ನಕ್ಕೆ ಇಂತಹ ವೇದಿಕೆಗಳು ಸಾಧನವಾಗುವುದು ತಪ್ಪೆಂದೂ ಅನಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

ಆರಂಭದಲ್ಲೇ ಆಸ್ಕರ್ ಹೋಸ್ಟ್ ಕಾನನ್ ಒ’ಬ್ರೇನ್ ಅವರು “ಇಂದಿನ ಅಸ್ತವ್ಯಸ್ತ ಮತ್ತು ಭಯ ಹುಟ್ಟಿಸುವ ಕಾಲಮಾನಕ್ಕೆ ಸವಾಲಾಗಿ ಯುದ್ಧದ ಎದುರು ತಡೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಶಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಭವಿಷ್ಯದ ಭರವಸೆಯ ಸಂಕೇತವಾಗಿ ಈ ರಾತ್ರಿ ಆಯೋಜಿತವಾಗಿದೆ “ ಎಂದು ಹೇಳುವ ಮೂಲಕ ಸಮಾರಂಭವು ಕೆಲವರಿಗೆ ರಾಜಕೀಯ ಸಂದೇಶಗಳ ವೇದಿಕೆಯಾಗುವ ಸೂಚನೆ ನೀಡಿದರು.

ಅವಾರ್ಡ್ ಪ್ರೆಸೆಂಟರ್ ಆಗಿ ವೇದಿಕೆಯ ಮೇಲೆ ಬಂದ ಸ್ಪಾನಿಷ್ ನಟ ಜೇವಿಯರ್ ಬಾರ್ಡೆಮ್ ಅವರು “ಯುದ್ಧ ಬೇಡ” ಪಿನ್ ಧರಿಸಿ, “ಯುದ್ಧ ಬೇಡ. ಫ್ರೀ ಪ್ಯಾಲೆಸ್ಟೈನ್,” ಎಂದು ಹೇಳುವ ಮೂಲಕ ಹಾಲಿವುಡ್ ಸಹ ಪ್ಯಾಲೆಸ್ಟೀನ್ ಪರವಾದ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು‌ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುವ ಬದಲಾವಣೆಯನ್ನು ಸೂಚಿಸಿದರು.

Best International Feature Film ಪ್ರಶಸ್ತಿಯನ್ನು ತಮ್ಮ Sentimental Value ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಪಡೆದ ನಿರ್ದೇಶಕ ಜೋಕಿಮ್ ಟ್ರೈಯರ್ ಅವರು “ಎಲ್ಲಾ ವಯಸ್ಕರು ಎಲ್ಲಾ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಜವಾಬ್ದಾರರು” ಎಂದು ಪ್ರೇಕ್ಷಕರಿಗೆ ನೆನಪಿಸಲು ತಮ್ಮ ಗೆಲುವನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡರು, ಆ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸುವ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸದಂತೆ ಮತದಾರರನ್ನು ಒತ್ತಾಯಿಸಿದರು.

ಸಿನಿಮಾದಂತಹ ಶಕ್ತಿಶಾಲಿ ಮಾಧ್ಯಮದ ಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳಾದವರು ಸಮಾಜದ ವಿದ್ಯಮಾನಗಳಿಗೆ ಸ್ಪಂದಿಸುವುದು ಉಚಿತವೇ ಆಗಿದೆ. ಆದರೆ ತಮ್ಮ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಗಳ ರಕ್ಷಣೆಯ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದಲೋ ಅಥವಾ ಅಭಿಮಾನಿಗಳನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಭಯದಿಂದಲೋ ಚಿತ್ರರಂಗದ ಮಂದಿ ಆಡಳಿತದ ಅಥವಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ವಿರುದ್ಧ ಮಾತನಾಡುವುದು ಅಪರೂಪ. ಹಾಲಿವುಡ್ ತಾರೆಯರಾದ ರಾಬರ್ಟ್ ಡಿ ನಿರೋ, ಮೆರಿಲ್ ಸ್ಟ್ರೀಪ್ ಮುಂತಾದವರು ಇದಕ್ಕೆ ಅಪವಾದ. ಇನ್ನು ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಅಂತೂ ಚಿತ್ರರಂಗದ ಬಹುಪಾಲು ಮಂದಿ ಆಡಳಿತ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ವಿರುದ್ಧ ಸೊಲ್ಲೆತ್ತುವ ಸಾಧ್ಯತೆಯೇ ಇಲ್ಲ.

ಒಂದು ಮಾಧ್ಯಮವಾಗಿ ಸಹ ಸಿನಿಮಾ ಕೇವಲ ಮನರಂಜನೆಯ ಮೂಲವಾಗಿ ಇರುವುದಕ್ಕಿಂತಲ್ಲೂ ಹೆಚ್ಚಿನದಾಗುವ ಶಕ್ತಿ ಇರುವಂತಹದ್ದು; ಇದು ಒಂದು ಕನ್ನಡಿಯಾಗಿ ಮತ್ತು ಆಯಾ ಕಾಲದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೆ ಮೆಗಾಫೋನ್ ಆಗಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಇರುವಂತಹದ್ದು. ಆ ರೀತಿ ಅದನ್ನು ಬಳಸುವ ಸೃಜನಶೀಲತೆ ಮತ್ತು ಧೈರ್ಯ ಇರುವ ನಿರ್ದೇಶಕರು ಬೇಕು.

ಯುದ್ಧ ಮತ್ತು ಧ್ರುವೀಕರಣದ ಯುಗದಲ್ಲಿ, ಸಹಾನುಭೂತಿಯನ್ನು ಬೆಳೆಸಲು, ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯನ್ನು ಒತ್ತಾಯಿಸಲು ಮತ್ತು ಹೆಚ್ಚು ಯೋಗ್ಯವಾದ ಜಗತ್ತನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಿನೆಮಾ ನಮ್ಮ ಅತ್ಯಂತ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿ ಸಾಧನಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗಿದೆ.

ಈಗ ಯುದ್ಧದ ಕಾರಣದಿಂದ ಜಾಗತಿಕವಾಗಿ ಸುದ್ದಿ ಯಲ್ಲಿರುವ ಇಸ್ರೇಲ್ ಮತ್ತು ಇರಾನ್ ನ ಎರಡು ಚಿತ್ರಗಳು ತಮ್ಮ ರಾಜಕೀಯ ವಸ್ತುವಿನ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ನೆನಪಿಗೆ ಬರುತ್ತವೆ.

Ahed’s Knee

ರಾಜಕೀಯ ವಿಮರ್ಶೆಯ ವಸ್ತುವನ್ನು ಆಧರಿಸಿ ರೂಪಿಸಿರುವ ಒಂದು ಉತ್ತಮ ಚಿತ್ರ ನಡಾವ್ ಲಪೀಡ್ ಅವರ Ahed’s Knee (2021). ಸರ್ಕಾರಿ ಅಜೆಂಡಾ ವಿರುದ್ಧ ಚಲನಚಿತ್ರವೊಂದು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವ ತೀಕ್ಷ್ಣ ದೃಷ್ಟಿಯ ಒಂದು ಉದಾಹರಣೆಯಾಗಿದೆ. “ತಮಗೆ ಸ್ವೀಕಾರಾರ್ಹವಾದ (ಬಲಪಂಥೀಯ) ವಿಷಯಗಳಿಗೆ ಸಮ್ಮತಿಸುವ ಫಾರ್ಮ್‌ಗಳಿಗೆ ನಿರ್ದೇಶಕರು ಸಹಿ ಹಾಕಬೇಕಾದಂತಹ ಅಧಿಕಾರಶಾಹಿ ಕಾರ್ಯವಿಧಾನಗಳ ಮೂಲಕ ರಾಜ್ಯವು (ಇಸ್ರೇಲ್) ಕಲಾತ್ಮಕ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಹೇಗೆ ನಿಯಂತ್ರಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಚಲನಚಿತ್ರವು ಪರಿಶೋಧಿಸುತ್ತದೆ.

ಪ್ಯಾಲೇಸ್ಟಿನಿಯನ್ ಕಾರ್ಯಕರ್ತೆ ಅಹೆದ್ ತಮೀಮಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಚಿತ್ರ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ನಿರ್ದೇಶಕನ ಮೇಲೆ ಕೇಂದ್ರಿಕೃತವಾದ ನಿರೂಪಣೆಯ ಮೂಲಕ, ಹೇಗೆ ಸಮಕಾಲೀನ ಇಸ್ರೇಲ್‌ನಲ್ಲಿ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಮೂಲಕ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ಹತ್ತಿಕ್ಕಲಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ತೋರಿಸಲಾಗಿದೆ.

ಇದೇ ನಡಾವ್ ಲಪೀಡ್ 1922 ರಲ್ಲಿ ಗೋವಾ ಚಲನಚಿತ್ರೋತ್ಸವದಲ್ಲಿ ಜೂರಿ ಅಧ್ಯಕ್ಷರಾಗಿ ಬಂದಿದ್ದಾಗ ‘ ಕಾಶ್ಮೀರ್ ಫೈಲ್ಸ್ ‘ ಚಿತ್ರವು ‘ ವಲ್ಗರ್ ಪ್ರಾಪಗಾಂಡ’ ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದು ತೀವ್ರ ಚರ್ಚೆಗೆ ಗ್ರಾಸವಾಗಿತ್ತು.

Rosewater

ಜಾನ್ ಸ್ಟೀವರ್ಟ್‌ರ Rosewater (2014) ಚಿತ್ರವು 2009 ರ ಇರಾನಿನ “Green Movement“ ಮತ್ತು ನಂತರದ ಜನರ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯಗಳ ಹಿಂಸಾತ್ಮಕ ನಿಗ್ರಹದ ನಿರೂಪಣೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ. ಪತ್ರಕರ್ತ ಮಜಿಯರ್ ಬಹಾರಿ ಅವರ 118 ದಿನಗಳ ಬಂಧನ ಮತ್ತು ಮಾನಸಿಕ ಹಿಂಸೆಯನ್ನು ಚಿತ್ರಿಸುವ ಮೂಲಕ ಚಲನಚಿತ್ರವು “ದಬ್ಬಾಳಿಕೆಯ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ನಿರ್ವಹಣೆಯ ಸ್ವರೂಪ” ವನ್ನು ಎತ್ತಿ ತೋರಿಸುತ್ತದೆ.

“ಆಧುನಿಕ” ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮದ ವಿಶ್ವ ದೃಷ್ಟಿಕೋನ ಮತ್ತು “ಮಧ್ಯಕಾಲೀನ” ದೇವಪ್ರಭುತ್ವದ ಮನಸ್ಥಿತಿ, ಇವೆರಡರ ನಡುವಿನ ಘರ್ಷಣೆಯನ್ನು “ರೋಸ್‌ವಾಟರ್” ಚಿತ್ರವು ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿ ವಿವರಿಸುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲದೆ ಒಂದು ಚಲನಚಿತ್ರವು ಹೇಗೆ ರಾಜಕೀಯದ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಹಿನ್ನೆಲೆಯನ್ನು ಒದಗಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ. ಇರಾನಿನಲ್ಲಿ ಆಧುನಿಕ ರಾಜ್ಯದ ವ್ಯಾಮೋಹದ ಬೇರುಗಳನ್ನು ವಿವರಿಸಲು 1953ರ CIA ಬೆಂಬಲಿತ ದಂಗೆಯಂತಹ ಘಟನೆಗಳನ್ನು ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಲಾಗಿದೆ. ಅಲ್ಲದೆ, ಈ ಸಿನಿಮಾವು ಜಾಗತಿಕ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರಿಗೆ ಸಾಂಸ್ಥಿಕ ದಮನದ ವಿರುದ್ಧದ ಹೋರಾಟವು ಒಂದು ಇಡೀ “ಪೀಳಿಗೆಯ ಹೋರಾಟ”ವಾಗುವುದನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತದೆ.

ಈಚೆಗೆ MUBI ಯಲ್ಲಿ ನೋಡಿದ ಅದ್ಭುತ ಚಿತ್ರ ಜೋಕಿಮ್ ಟ್ರೈಯರ್‌ ನಿರ್ದೇಶನದ ಪ್ರಶಸ್ತಿ-ವಿಜೇತ ಚಿತ್ರ ‘ ಸೆಂಟಿಮೆಂಟಲ್ ವ್ಯಾಲ್ಯೂ’. ಒಟ್ಟು ಒಂಬತ್ತು ವಿಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಆಸ್ಕರ್ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗೆ ನಾಮ ನಿರ್ದೇಶಿತವಾಗಿರುವ ಚಿತ್ರ.

ಇದು ಮೆಟಾ ಮೂವಿ (ಚಲನಚಿತ್ರದಲ್ಲೊಂದು ಚಲನಚಿತ್ರ ) ದ ಕಾನ್ಸೆಪ್ಟ್ ನ ಚಿತ್ರ. ಒಬ್ಬ ತುಂಬ ನಾರ್ಸಿಸಿಸ್ಟಿಕ್ ಆದ ನಿರ್ದೇಶಕ ಮತ್ತು ಅವನ ಇಬ್ಬರು ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳ ನಡುವಿನ ಸಂಕೀರ್ಣವಾದ ಮತ್ತು ಬಿರುಕಿನ ಸಂಬಂಧದ ಸುತ್ತ ಚಿತ್ರ ಸಾಗುತ್ತದೆ. ಮತ್ತೆ ಅವರು ಹತ್ತಿರವಾಗುವ ಸಾಧ್ಯತೆಯ ಎಳೆಯನ್ನು ಬಳಸಿ ಕುತೂಹಲವನ್ನು ಹಿಡಿದಿಡುತ್ತದೆ.

ತನ್ನ ಮಾಜಿ-ಪತ್ನಿಯ ಮರಣದ ನಂತರ, ಸಂತಾಪ ಸೂಚಕ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಗುಸ್ತಾವ್ ಬೋರ್ಗ್ ಅನಿರೀಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಆಗಮಿಸುತ್ತಾನೆ. ತಮ್ಮ ಕುಟುಂಬದ ಇತಿಹಾಸದ ಕುರಿತು( ಎರಡನೇ ಮಹಾಯುದ್ಧ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ತಾಯಿ ಅನುಭವಿಸಿದ ಹಿಂಸೆ ಮತ್ತು ಅವಳ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ) ತಾನು ನಿರ್ದೇಶಿಸುತ್ತಿರುವ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ನಟಿಸಬೇಕೆಂದು ತನ್ನ ಮಗಳು ನೋರಾಳನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾನೆ. ಈ ಮೂಲಕ ಮುರಿದ ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ಆಕೆ ನಿರಾಕರಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಆಗ ಗುಸ್ತಾವ್ ಆ ಪಾತ್ರಕ್ಕೆ ಓರ್ವ ಅಮೇರಿಕನ್ ನಟಿಯನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ.

ಅನೇಕ ಚಿತ್ರ ವಿಮರ್ಶಕರು ಗುರುತಿಸಿರುವಂತೆ ಸೆಂಟಿಮೆಂಟಲ್ ವ್ಯಾಲ್ಯೂ ಚಿತ್ರವು ಸೂಕ್ಷ್ಮತೆಯಿಂದ ಗಮನ ಸೆಳೆಯುತ್ತದೆ. ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಸಹೋದರಿಯರ ನಡುವಿನ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ವ್ಯತ್ಯಾಸಗಳು ಮತ್ತು ಪರಿಹರಿಸಲಾಗದ ಆಘಾತವನ್ನು ಅವರು ಎದುರಾಗುವ ಬಗೆ, ತಮ್ಮ ತಂದೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಅವರ ಮನೋಭಾವ ಇತ್ಯಾದಿ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳು ಅತ್ಯಂತ ಸಹಜವಾಗಿ ನಿರೂಪಿತವಾಗಿವೆ. ಚಲನಚಿತ್ರ ನಿರ್ಮಾಣದ ಕಲೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಮೆಟಾ-ನಿರೂಪಣೆಯ ಮೂಲಕ ಪ್ರಸ್ತುತ ಪಡಿಸುತ್ತಲೇ, ಗುಸ್ತಾವ್ ನ ಕೌಟುಂಬಿಕ ಹಿನ್ನೆಲೆಗೆ ಎರಡನೇ ಮಹಾಯುದ್ಧ ಕಾಲದ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಸತ್ಯವನ್ನು ಸಹ ಜೋಡಿಸಿರುವುದು ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ತೀವ್ರತೆಯನ್ನು ತರುತ್ತದೆ. ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಚಿತ್ರದ ಗೆಲುವು ಇರುವುದು ಅದರ ನಿರೂಪಣೆಯು ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಅಂಶಗಳನ್ನು ನಂಬಲರ್ಹವಾಗಿಸುವುದರಲ್ಲಿ.

ಚಿತ್ರದ ಪ್ರಮುಖ ಪಾತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ನಟಿಸಿರುವವರು ಮನೋಜ್ಞ ಅಭಿನಯದಿಂದ ಮನಸೆಳೆಯುತ್ತಾರೆ. ರಂಗ ನಟಿಯಾಗಿದ್ದು ಸ್ಟೇಜ್ ಭಯದಿಂದ ನಡುಗುವ ಹಾಗೂ ಪೋಷಕರ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯದ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಮಾನಸಿಕ ಒತ್ತಡದಲ್ಲೂ ಇರುವ ನೋರಾಳ ಪಾತ್ರವನ್ನು ರಿನೇಟ್ ರಿಇನ್ಸ್ವೆ ಅವರು ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿ ನಿರ್ವಹಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಸ್ಟೆಲ್ಲಾನ್ ಸ್ಕಾರ್ಸ್ ಗಾರ್ಡ್ ಅವರು ಆಕರ್ಷಕ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ಹಾಗೆಯೇ ಸ್ವಲ್ಪ ಅಹಂಕಾರಿಯಾದ ಗುಸ್ತಾವ್ ಬೋರ್ಗ್ ಪಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯುತ್ತಮವಾಗಿ ನಟಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಇಂಗಾ ಲಿಲ್ಲಿಯಾಸ್ ಅವರು ನೋರಾಳ ಸೋದರಿ ಆಗ್ನೆಸ್ ಳ ಪಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಗಮನ ಸೆಳೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಬಹುಕಾಲ ನೆನಪಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುವಂತ ಚಿತ್ರವಿದು. ಬೋರ್ಗ್ ಫ್ಯಾಮಿಲಿ ತುಂಬ ಸಾವಧಾನದಿಂದ ಅತ್ಯಂತ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ವಿವರಗಳಿಂದ ರಚಿಸಿದ ಚಿತ್ರದಂತೆ ಇದೆ. ಕುಟುಂಬದ ಇಂದಿನ ಡೈನಮಿಕ್ಸ್ ನ ಹಿಂದೆ ಇರುವ ಅದರ ಇತಿಹಾಸದ ಪ್ರಭಾವ. ಸಾಧ್ಯವಾಗದ ಸೂಕ್ತ ಸಂವಹನ, ಅತ್ಯಂತ ಸ್ವತಂತ್ರ ಮನೋಭಾವದ ಮೂವರಲ್ಲೂ ಇರುವ ಅವರದೇ ಸುಪ್ತ ಯಾತನೆ. ಪರಿಪೂರ್ಣರಲ್ಲದ, ನಮ್ಮನ್ನೂ ಅವರಲ್ಲಿ ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದಾದ ಇವೇ ಪಾತ್ರಗಳು ಕಡೆಯಲ್ಲಿ ಕ್ಷಮೆ, ತಿಳುವಳಿಕೆ, ಉದಾತ್ತತೆಯಂತಹ ಮಾನವೀಯ ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು ಅನುಮೋದಿಸುವುದು ‘ಸೆಂಟಿಮೆಂಟಲ್ ವ್ಯಾಲ್ಯೂ’ ಚಿತ್ರವು ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಉಳಿಸಿ ಹೋಗುವ ಇಂಪ್ರೆಷನ್.

ಮೊನ್ನೆ ನೆಟ್ ಫ್ಲಿಕ್ಸ್ ನಲ್ಲಿ ‘ ದಿ ಗರ್ಲ್ ಫ್ರೆಂಡ್’ ‘ ತೆಲುಗು ಸಿನಿಮಾ ನೋಡುವಾಗ ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಓದಿದ್ದ ರೇಮಂಡ್ ಕಾರ್ವರ್ ಕತೆ “ವಾಟ್ ವಿ ಟಾಕ್ ಅಬೌಟ್ ವೆನ್ ವಿ ಟಾಕ್ ಅಬೌಟ್ ಲವ್” ನೆನಪಾಯಿತು. ಈ ಚಿತ್ರ ಮತ್ತು ಆ ಕತೆ ಇವೆರಡು ಬಳಸುವ ನಿರೂಪಣಾ ತಂತ್ರ ವಿಭಿನ್ನವಾದರೂ ಎರಡರಲ್ಲೂ ಇರುವ ಒಂದು ಸಮಾನ ಸೆಲೆ ಏನೆಂದರೆ ರೊಮ್ಯಾಂಟಿಕ್ ಲವ್ ಅನ್ನು ಒಂದು ವಾಸ್ತವಿಕ ನೆಲೆಯಿಂದ ಶೋಧಿಸುವುದು.

ರಾಹುಲ್ ರವೀಂದ್ರನ್ ನಿರ್ದೇಶನದ ‘ ದಿ ಗರ್ಲ್‌ಫ್ರೆಂಡ್’ ಮತ್ತು ರೇಮಂಡ್ ಕಾರ್ವರ್ ಅವರ “ವಾಟ್ ವಿ ಟಾಕ್ ಅಬೌಟ್ ವೆನ್ ವಿ ಟಾಕ್ ಅಬೌಟ್ ಲವ್” ಎರಡೂ ಒಂದೇ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಸುತ್ತುವರೆದಿವೆ: “ಪ್ರೀತಿ” ಸಹ ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಸ್ವಂತತೆಯನ್ನು ಇಲ್ಲವಾಗಿಸುವ, ಭಾವನಾತ್ಮಕವಾಗಿ ನಿರ್ಬಂಧಿಸುವ , ಉಸಿರುಗಟ್ಟಿಸುವ ಸಂಬಂಧವಾಗಿ ಪರಿಣಮಿಸಬಹುದೆ ಅನ್ನುವುದು.

ದಿ ಗರ್ಲ್‌ಫ್ರೆಂಡ್ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಭೂಮಾ ಎಂಬ ಸಾಹಿತ್ಯ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿನಿಯ, ಮತ್ತು ಆಕೆಯ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ ಕ್ರಮೇಣವಾಗಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಆವರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ವಿಕ್ರಮ್ ಇವರ ಕತೆಯಾಗಿದೆ. ಅವನು ಆಕೆಯ ಸರಳ ಸೌಮ್ಯ ಸ್ವಭಾವದಿಂದ ಆಕರ್ಷಿತನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಅವಳು ಭವಿಷ್ಯದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಹೆಂಡತಿಯಾಗಬೇಕೆಂಬ ಹಂಬಲದಿಂದಾಗಿ ಅವಳನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಾನೆ. ಸಂಬಂಧ ಮುಂದುವರೆದಂತೆ, ಅವಳ ಮೇಲಿನ ಅವನ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಮತ್ತು ದೈನಂದಿನ ಅವಲಂಬನೆ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ತನ್ನ ಅಗತ್ಯಗಳ ಪೂರೈಕೆಯ ಸಾಧನವಾಗಿ ರೂಪುಗೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ, ಕೋಣೆಯನ್ನು ಸ್ವಚ್ಛಗೊಳಿಸುವುದು, ಅವನ ಊಟ ತಿಂಡಿಯ ಕಾಳಜಿ ಹೀಗೆ ತನ್ನ ತಾಯಿಯಂತೆ ‘ಚೆನ್ನಾಗಿ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವುದನ್ನು’ಅವನು ನಿರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಾನೆ. ಇದು ಭೂಮಾಳಿಗೆ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಉಸಿರುಗಟ್ಟಿಸುವ ಅನುಭವವಾಗಿ ಬದಲಾಗುತ್ತ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಅಸೂಯೆ, ನಿಯಂತ್ರಣ ಮತ್ತು ಕಾಳಜಿ ಇವುಗಳನ್ನು ‘ಪ್ರೀತಿ’ ಯ ಸಂಕೇತಗಳಾಗಿ ಭಾವಿಸುವ ಪುರುಷಸ್ವಾಮ್ಯ ದ ಮಾದರಿ ವಿಕ್ರಮ್ ನ ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಕಾಣಬಹುದು. ಇದು ಅವನು ತನ್ನದೇ ಕುಟುಂಬದಲ್ಲಿ ಕಂಡ ಮಾದರಿಯ ಪ್ರೀತಿಯಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಭೂಮಾಳಿಗೆ ಸಹ ಚಿಕ್ಕ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ತಾಯಿ ತೀರಿಕೊಂಡಿದ್ದರಿಂದ ತನ್ನ ತಂದೆಯನ್ನಷ್ಟೇ ಕುಟುಂಬವಾಗಿ ಹೊಂದಿರುತ್ತಾಳೆ. ಇಂತಹ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಅವಳು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವ ನಿರ್ಧಾರ, ಎದುರಿಸುವ ಮಾನಸಿಕ ಒತ್ತಡ ಚಿತ್ರದ ನಿರ್ಣಾಯಕ ಸನ್ನಿವೇಶ.

ರಶ್ಮಿಕಾ ಮಂದಣ್ಣ ಮತ್ತು ದೀಕ್ಷಿತ್ ಶೆಟ್ಟಿ ಇಬ್ಬರೂ ಭೂಮಾ ಮತ್ತು ವಿಕ್ರಮ್ ರ ಪಾತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಅದ್ಭುತವಾಗಿ ನಟಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಹಾಗೆಯೇ, ಸಾಹಿತ್ಯದ ಅಧ್ಯಾಪಕನ ಪಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಈ ಚಿತ್ರದ ಲೇಖಕ/ನಿರ್ದೇಶಕ ಸಹ ಆಗಿರುವ ರಾಹುಲ್ ರವೀಂದ್ರನ್ ಪಾತ್ರವೂ ಗಮನ ಸೆಳೆಯುತ್ತದೆ. ಇಂದಿನ ದಿನದಲ್ಲಿ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಪ್ರಸ್ತುತತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಅವರು ವಿದ್ಯಾಥಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಚರ್ಚಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಅವರ ಆರಂಭಿಕ ಸಾಹಿತ್ಯ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳನ್ನು ನೀವು ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಏಕೆ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೀರಿ ಎಂದು ಕೇಳುತ್ತಾರೆ. ಕಥೆಗಳ ಮೂಲಕ ಸ್ವಂತದ ಧ್ವನಿಯನ್ನು ಅರಿಯುವ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾರೆ. ನಂತರದ ಇನ್ನೊಂದು ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಸಂಬಂಧಗಳಲ್ಲಿ ಗೌರವ ಮತ್ತು ಒಪ್ಪಿಗೆಯ ಅಗತ್ಯವನ್ನು ಚರ್ಚಿಸುತ್ತಾರೆ. ಇದೆಲ್ಲ ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಭೂಮಾ ಳ ಚಿಂತನೆಯನ್ನು ಪ್ರಭಾವಿಸುವಂತೆ ಅನಿಸುತ್ತದೆ.

ಇನ್ನು ಕಾರ್ವರ್‌ನ ಕಥೆಯಲ್ಲಿ, ಒಂದು ಮಧ್ಯಾಹ್ನದಲ್ಲಿ ಎರಡು ಜೋಡಿಗಳು ಒಂದು ಮೇಜಿನ ಸುತ್ತಲೂ ಕುಳಿತು ಮದ್ಯಪಾನ ಮಾಡುತ್ತಾ ಪ್ರೀತಿಯ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ ಮಾಡುವುದರ ಮೂಲಕ ಪ್ರೀತಿಯ ಸ್ವರೂಪದ ಶೋಧನೆ ನಡೆಯುತ್ತದೆ. ರೇಮಂಡ್ ಕಾರ್ವರ್ ಕತೆಗಳ ಮುಖ್ಯಗುಣ ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರ ದಿನನಿತ್ಯದ ಜೀವನದ ಘಟನೆಗಳನ್ನು ತುಂಬ ವಾಸ್ತವಿಕವಾದ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಅವಲೋಕಿಸಿ, ಅತ್ಯಂತ ಸರಳ ನೇರ ಶೈಲಿಯಲ್ಲಿ ಆದರೂ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಹಿಡಿದಿಡುವುದು. ಜೀವನವನ್ನು ಇದು ಹೀಗೆ ಎಂದು ನಿಖರವಾಗಿ ಹೇಳುವುದರ ಕಷ್ಟ ಕಾರ್ವರ್ ಕತೆಗಳನ್ನು ಓದುವಾಗ ಅರಿವಿಗೆ ಬರುವ ಸಂಗತಿ.

ಈ ಕತೆಯಲ್ಲೂ ಹಾಗೆಯೇ. ತನ್ನ ಮಾಜಿ ಪ್ರೇಮಿ ಎಡ್ ತನ್ನನ್ನು ಹೊಡೆದು ಜೀವ ಬೆದರಿಕೆ ಹಾಕಿದರೂ ಸಹ, ತನ್ನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಎಂದು ಟೆರ್ರಿ ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ. ಆದರೆ ಅವಳ ಪ್ರಸ್ತುತ ಸಂಗಾತಿ ಮೆಲ್, ಇದು ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲ ಎಂದು ಒತ್ತಿ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ವೃತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಡಿಯಾಲಜಿಸ್ಟ್ ಆಗಿರುವ ಮೆಲ್ ತನ್ನ ವೃತ್ತಿ ಅನುಭವದ ಅನುಭವಗಳನ್ನೂ ಆಧರಿಸಿ ಪ್ರೀತಿಯ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಕ್ಕೆ ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಕಾರ್ವರ್ ಯಾವುದೇ ಸುಲಭವಾದ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನವನ್ನು ಮುಂದಿಡುವುದಿಲ್ಲ. ಕತೆಯಲ್ಲಿ ಪಾತ್ರಗಳು ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಪದಗಳಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದಿಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವುದು ನಿರಂತರವಾಗಿ ವಿಫಲಗೊಳ್ಳುವುದನ್ನು ಕಾಣಬಹುದು. ಪ್ರೀತಿಯು ಮೃದುತ್ವ ಮತ್ತು ಹಾನಿ ಎರಡನ್ನೂ ಒಳಗೊಂಡಿರುವುದರ ಬಗ್ಗೆ ಮತ್ತು ಯಾವುದೇ ಒಂದು ನಿಖರವಾದ ಪರಿಭಾಷೆಗೆ ಅದು ಸಿಗದಿರುವ ಬಗ್ಗೆ ಈ ಕತೆಯಲ್ಲಿ ಅನುಭವವಾಗುತ್ತದೆ.

‘ದಿ ಗರ್ಲ್ ಫ್ರೆಂಡ್ ‘ ಮತ್ತು ‘ವಾಟ್ ವಿ ಟಾಕ್ ಎಬೌಟ್’ ಎರಡೂ ಕೃತಿಗಳು ಲಿಂಗ ಆಧಾರಿತ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳು ಪ್ರೀತಿ ಎಂದರೇನು ಎಂಬುದರ ಬಗ್ಗೆ ಜನರ ಅರ್ಥವನ್ನು ಹೇಗೆ ಪ್ರಭಾವಿಸುತ್ತವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಎತ್ತಿ ತೋರಿಸುತ್ತವೆ. ಆರೋಗ್ಯಕರ ಪ್ರೀತಿಯು ಇಬ್ಬರೂ ಪಾಲುದಾರರನ್ನು ಪೂರ್ಣ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸುತ್ತದೆ, ತುಂಬಬೇಕಾದ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಪಾತ್ರಗಳಾಗಿ ಅಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿ ಸಮಾನತೆಯಿರುತ್ತದೆ. ಪರಸ್ಪರರ ಗಡಿಗಳು ಮತ್ತು ಮಹತ್ವಾಕಾಂಕ್ಷೆಗಳಿಗೆ ನಿಜವಾದ ಗೌರವ ಇರುತ್ತದೆ. ​ಪ್ರೀತಿ ಸ್ವಾಮ್ಯವಾದಾಗ ಹಾನಿಕಾರಕವಾಗುತ್ತದೆ. ಬಹುಶಃ ಇದೇ ಈ ಎರಡು ಕೃತಿಗಳ ಸಂದೇಶ.

“ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವವು ಸುಂದರವಾಗಿದೆ. ಅದು ನಿಮಗೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಅದನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನೂ ಸಹ ನೀಡುತ್ತದೆ” - ಮುಬಿ ಓಟಿಟಿ ವೇದಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಕಳೆದ ಎಂಟು ವಾರಗಳಿಂದ ಸ್ಟ್ರೀಮ್ ಆದ “ಮುಸೋಲಿನಿ: ಸನ್ ಆಫ್ ದಿ ಸೆಂಚುರಿ” ಎಂಬ ವೆಬ್ ಸರಣಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಎಪಿಸೋಡ್ ನಲ್ಲಿ ಮುಸೋಲಿನಿ ಹೇಳುವ ಮಾತಿದು. 2018 ರಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾದ ಆಂಟೋನಿಯೊ ಸ್ಕುರಾಟಿ ಬರೆದ ಇದೇ ಹೆಸರಿನ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಆಧಾರವಾಗಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ರಚಿಸಿದ ಸರಣಿಯಾದರೂ ನಿರ್ದೇಶಕ ಜೋ ರೈಟ್ ಇದನ್ನು ಒಂದು ಸಾಮಾನ್ಯ ನಾಟಕವನ್ನು ಮೀರಿದ ಕೃತಿಯನ್ನಾಗಿಸಲು ಕೆಲವು ತಂತ್ರಗಳನ್ನು ಬಳಸಿದ್ದಾರೆ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ಕೆಲವು ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯ ಪಾತ್ರವಾದ ಮುಸೋಲಿನಿ ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ಜನರೊಡನೆ ಓಡಾಡುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ವೀಕ್ಷಕರೊಡನೆ (ಅಂದರೆ ನಮ್ಮೊಡನೆ) ನೇರವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುವುದು ಅಂತಹ ಒಂದು ತಂತ್ರ. ಒಂದು ದೀರ್ಘವಾದ ಸ್ವಗತದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಆತ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಅವನ ಮಾನಸಿಕತೆಯನ್ನು ಅರಿಯಲು ಸಹಾ ಮಾಡುತ್ತದೆ.

ಈ ಸರಣಿಯು 1920 ರಿಂದ 1945ರ ನಡುವೆ ಇಟಲಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆದ ವಿದ್ಯಮಾನಗಳ ರಕ್ತಸಿಕ್ತ ಇತಿಹಾಸದ ನಾಟಕವಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ , ಇದು ನಿರಂಕುಶಾಧಿಕಾರದ (authoritarianism) ಆಕರ್ಷಕ ಶಕ್ತಿಯ ಕುರಿತಾದ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯ ಕಥೆಯೂ ಆಗಿದೆ. ಲೂಕಾ ಮೆರಿನೆಲ್ಲಿ ಎಂಬ ಇಟಾಲಿಯನ್ ನಟ ಮುಸೋಲಿನಿಯ ಪಾತ್ರವನ್ನು ಅದ್ಭುತವಾಗಿ ನಿರ್ವಹಿಸಿದ್ದಾರೆ.

ಈ ಸರಣಿಗೆ ಆಧಾರವಾಗಿರುವ ಪುಸ್ತಕದ ಕರ್ತೃ ಸ್ಕುರಾಟಿ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಐತಿಹಾಸಿಕ ಸಾಕ್ಷ್ಯಚಿತ್ರ ಎಂದು ವಿವರಿಸುತ್ತಾರೆ, ಐತಿಹಾಸಿಕ ಕಾದಂಬರಿ ಎಂದಲ್ಲ. ಅಂದರೆ ಇದರಲ್ಲಿರುವ ಬಹುಪಾಲು ಘಟನೆಗಳು ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಘಟನೆಗಳೇ ಆಗಿವೆ.

ಮುಸೊಲಿನಿ ತನ್ನ ಫ್ಯಾಸಿಸ್ಟ್ ಆಡಳಿತವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸುವ ಮೂಲಕ ಇಟಲಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಸಂಸದೀಯ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವವನ್ನು ಹೇಗೆ ದುರ್ಬಲಗೊಳಿಸಿದ ಎಂಬುದನ್ನು ಸರಣಿಯು ವಿವರವಾಗಿ ತೋರಿಸುತ್ತದೆ.

1914-1918 ರ ಮೊದಲನೇ ಜಾಗತಿಕ ಮಹಾಯುದ್ಧವಾದ ಮೇಲೆ ಇಟಲಿಯಲ್ಲಿ ಬಡತನ, ನಿರುದ್ಯೋಗ, ಹತಾಶೆ ತುಂಬಿದ್ದವು. ಇದನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡು ಗದ್ದುಗೆಗೆ ಏರಲು ಮುಸೋಲಿನಿ ಯೋಜನೆ ರೂಪಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅವನಂತೆಯೇ ವಿಶ್ವಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿದ್ದ ಕೆಲವರನ್ನು ಸೇರಿಸಿ ಒಂದು ಗೂಂಡಾ ಪಡೆಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿ ವಿರೋಧಿಗಳನ್ನು ಅಂಗವಿಕಲಗೊಳಿಸಲು, ಕೊಲ್ಲಲು ಮತ್ತು ಬೆದರಿಸಲು ಬಳಸುತ್ತಾನೆ. ‘ಇಟಾಲಿಯನ್ ಫಾಸ್ಸಿಸ್ ಆಫ್ ಕಾಂಬ್ಯಾಟ್’ (Italian Fasces of Combat) ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ ಈ ಗುಂಪು ಚರ್ಚ್, ರಾಜಪ್ರಭುತ್ವ, ಅಂದಿನ ಇಟಾಲಿಯನ್ ರಾಜ್ಯ ಮತ್ತು ಚುನಾವಣೆಗಳ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯ ವಿರುದ್ಧ ನಿಲ್ಲುತ್ತದೆ ಎಂದು ಮುಸೊಲಿನಿ ಘೋಷಿಸುತ್ತಾನೆ. 1921 ರಲ್ಲಿ ಡೆಪ್ಯೂಟಿಗಳ ಚೇಂಬರ್‌ಗೆ ಚುನಾಯಿತರಾಗಲು, ಅವರು ಭೂಮಾಲೀಕರು ಮತ್ತು ವ್ಯಾಪಾರಸ್ಥರಂತಹ ಬೂರ್ಜ್ವಾ ಸಮಾಜದ ಅಂಶಗಳೊಂದಿಗೆ ಕೈಜೋಡಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಮುಸೊಲಿನಿಯ ಅಧಿಕಾರದ ಏರಿಕೆಗೆ ಆಳುವ ವರ್ಗಗಳ ನ್ಯೂನತೆಗಳು ಕಾರಣ ಎಂದು ಸರಣಿಯು ಒತ್ತಿಹೇಳುತ್ತದೆ. 1922 ರ ‘ಮಾರ್ಚ್ ಆನ್ ರೋಮ್’ (March on Rome) ಒಂದು ಸಾಮೂಹಿಕ ಪ್ರದರ್ಶನವಾಗಿದ್ದರೂ, ಅದರ ಹಿಂದಿನ ಶಕ್ತಿ ಅಷ್ಟೇನೂ ಪ್ರಬಲವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ; ಮುಸೊಲಿನಿ ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಸ್ವಿಟ್ಜರ್ಲೆಂಡ್‌ಗೆ ಪಲಾಯನ ಮಾಡಲು ಸಿದ್ಧನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ. ಆದರೂ, ರಾಜ ವಿಕ್ಟರ್ ಎಮ್ಯಾನುಯೆಲ್ III ಯು ಪ್ರಧಾನ ಮಂತ್ರಿ ಲೂಯಿಗಿ ಫ್ಯಾಕ್ಟಾ ನ ಮಾರ್ಷಲ್ ಲಾ (martial law) ಘೋಷಣೆಗೆ ಸಹಿ ಹಾಕಲು ನಿರಾಕರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಜನರಲ್ ಗಳು ತನ್ನ ವಿರುದ್ಧ ಬಂಡೇಳಬಹುದು ಎನ್ನುವ ಭಯ ಅವನಿಗಿರುತ್ತದೆ. ನಂತರ ರಾಜನು ಮುಸೊಲಿನಿಯನ್ನು ಪ್ರಧಾನ ಮಂತ್ರಿಯಾಗಿ ನೇಮಿಸುತ್ತಾನೆ, ಫ್ಯಾಸಿಸ್ಟರು ಸಂಸತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಅಲ್ಪಸಂಖ್ಯಾತರಾಗಿದ್ದರೂ ಸಹ. ಈ ನಡುವೆ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಸಮರ್ಥಕ ಮ್ಯಾಟಿಯೊಟಿ ಎನ್ನುವವನನ್ನು ಫ್ಯಾಸಿಸ್ಟರ ಗುಂಪು ಬರ್ಬರವಾಗಿ ಹತ್ಯೆಗೈಯುತ್ತದೆ. ಆದಾಗ್ಯೂ ಕೆಲವೇ ವಾರಗಳಲ್ಲಿ, ಸಂಸತ್ತು ಮುಸೊಲಿನಿಗೆ ಪೂರ್ಣ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ನೀಡಲು ಮತ ಹಾಕುತ್ತದೆ. ಸರಣಿಯ ೮ ನೆಯ ಮತ್ತು ಕಡೆಯ ಸಂಚಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಬರುವ ಈ ಸನ್ನಿವೇಶ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿ ಬಂದಿದೆ. ರಾಜಕೀಯದಲ್ಲಿ ಭಾಷಣ ಕಲೆಯ ಮಹತ್ವ ಇಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಗಮನಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತದೆ. ಮತ್ತು ಇದು ಬಹುಪಾಲು ಎಲ್ಲ ಸರ್ವಾಧಿಕಾರಿ ಮನೋಭಾವದ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳಲ್ಲಿ ನಾವು ಕಾಣುವ ಗುಣ. ಇದನ್ನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಬಹುದೇನೋ - ಎಲ್ಲ ಉತ್ತಮ ಭಾಷಣಕಾರರೂ ಸರ್ವಾಧಿಕಾರಿಗಳಲ್ಲ. ಆದರೆ ಎಲ್ಲ ಸರ್ವಾಧಿಕಾರಿಗಳೂ ಉತ್ತಮ ಭಾಷಣಕಾರರೇ.

ಈ ಸರಣಿಯನ್ನು ನೋಡುವಾಗ ಹಿಂದೆ ಓದಿದ್ದ ವಿಲಿಯಮ್ ಶೈರರ್ ಬರೆದ ‘ದಿ ರೈಸ್ ಅಂಡ್ ಫಾಲ್ ಆಫ್ ದಿ ಥರ್ಡ್ ರೈಖ್‘ (The Rise and Fall of the Third Reiche) ಕೃತಿ ನೆನಪಿಗೆ ಬಂತು. ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಹಿಟ್ಲರ್ ಸಹ ಇಟಲಿಯಲ್ಲಿ ಮುಸೋಲಿನಿ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬಂದ ಮಾದರಿಯನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿದ್ದನು ಎಂದು ಈ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಓದಿದ್ದು ನೆನಪಿದೆ.

ಹಾಗೆಯೇ, ಮ್ಯಾಡೆಲಿನ್ ಆಲ್ ಬ್ರೈಟ್ ಬರೆದ ‘ಫ್ಯಾಸಿಸಂ: ಎ ವಾರ್ನಿಂಗ್ ‘ (Fascism: A Warning) ಸಹ ಅನೇಕ ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಜನತಂತ್ರ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಎದುರಿಸುವ ಅಪಾಯಗಳು, ಯಾವುದೇ ಉತ್ತಮ ಪರ್ಯಾಯವನ್ನೂ ಒದಗಿಸದೆಯೇ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿರುವ ಜನತಂತ್ರದ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಮತ್ತು ತತ್ವಗಳನ್ನು ಹಾಳುಗೆಡವುವ ಅಹಂಕಾರಿ ನಾಯಕರುಗಳು ಮುಂತಾದ ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ಚರ್ಚಿಸುತ್ತದೆ. ರಾಜಕೀಯ ಸಹಭಾಗಿತ್ವ, ಸಂವಾದ, ವೈಚಾರಿಕತೆ, ಸತ್ಯ, ಇವೆಲ್ಲವುಗಳೂ ಮಾಯವಾಗುತ್ತಿರುವುದರ ಬಗ್ಗೆ ಎಚ್ಚರಿಸುತ್ತದೆ. ನಾವು ಅವಮಾನಪಡಬೇಕಾದ ಮುಸೋಲಿನಿ, ಹಿಟ್ಲರ್, ಸ್ಟಾಲಿನ್, ಮಿಲೋಸೆವಿಚ್, ಪುಟಿನ್ ಮುಂತಾದ ನಿರಂಕುಶಾಧಿಕಾರಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮತ್ತು ನಾವು ನೆನೆಯಬೇಕಾದ ಲಿಂಕನ್, ಕಿಂಗ್, ಗಾಂಧಿ, ಮಂಡೇಲಾ ರಂತಹ ಶ್ರೇಷ್ಟ ನಾಯಕರ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿದೆ.

‘ಮುಸೋಲಿನಿ’ ಸರಣಿಯಾಗಲಿ, ಮೇಲೆ ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸಿದ ಪುಸ್ತಕಗಳಾಗಲಿ, ಇವತ್ತಿನ ಸಂದರ್ಭಕ್ಕೆ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಸ್ತುತವಾಗಿವೆ. ಕೆಲವರನ್ನು ಹೊರಗಿಡುವ (exclusionary), ಕಿರಿದಾದ, ಅಸಹಿಷ್ಣುತೆಯ ದೇಶಭಕ್ತಿಯ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯನ್ನು ವಿರೋಧಿಸಲು, ರಾಷ್ಟ್ರೀಯತಾವಾದಿ ಮತಾಂಧತೆಯನ್ನು ಎದುರಿಸಲು, ಬಹುತ್ವವಾದಿ ದೇಶಭಕ್ತಿಯ ಪರ್ಯಾಯ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯನ್ನು ಮುಂದಿಡಬೇಕಾಗಿದೆ. ಆಗ ಮಾತ್ರ ಮತಾಂಧತೆ ಮತ್ತು ಫ್ಯಾಸಿಸಂನಿಂದ ರಾಷ್ಟ್ರವನ್ನು ಉಳಿಸಬಹುದು. ಇದು ಇವತ್ತು ಜಗತ್ತಿನ ಹಲವು ದೇಶಗಳಿಗೆ ಅನ್ವಯವಾಗುತ್ತದೆ.

ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಏನಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಮುಸೋಲಿನಿಯ ಇಟಲಿ, ಹಿಟ್ಲರ ನ ಜರ್ಮನಿಗಳ ಉದಾಹರಣೆಗಳು ಇವೆ.

ಭಾರತೀಯ ಸಿನಿಮಾಗಳಲ್ಲಿ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಹಿಂದಿ ಚಲನಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ, ಜಾತಿ (caste) ಯಂತಹ ಗಂಭೀರ ಸಾಮಾಜಿಕ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಬಿಂಬಿಸುವುದು ಬಹಳ ಕಡಿಮೆ. ಸಮಕಾಲೀನ ಹಿಂದಿ ಸಿನಿಮಾಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ನೋಡಿದರೆ, ಭಾರತೀಯ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಜಾತಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆ “ಮುಗಿದುಹೋಗಿದೆ” ಎಂದುಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟು ಅದರ ಅವಗಣನೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ. “ಮಸಾನ್” ನಂತಹ ಚಿತ್ರ ಬಂದು ಹೋಗಿ ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲವೇ ಆಗಿದೆ. ಇದೀಗ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಅದೇ ನೀರಜ್ ಗೈವಾನ್ ಅವರ ನಿರ್ದೇಶನದ “ಹೋಂಬೌನ್ಡ್ “ ಎಂಬ ಚಿತ್ರ ಸಹ ಜಾತಿ ಸಮಸ್ಯೆಯ ಕುರಿತಾಗಿದ್ದು ಕೆಲವು ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳನ್ನೂ ಗಳಿಸಿ ಇದೀಗ ಚಿತ್ರ ಮಂದಿರಗಳಲ್ಲಿ ಬಂದಿದೆ. ಕೆಲವೇ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಓಟಿಟಿ ಗೂ ಬರಲಿದೆ.

ಈಗ ನೆಟ್ ಫ್ಲಿಕ್ಸ್ ನಲ್ಲಿ ಸ್ಟ್ರೀಮ್ ಆಗುತ್ತಿರುವ “ಧಡಕ್ 2” ಚಿತ್ರವು ಭಾರತೀಯ ಸಮಾಜದ ಅತಿರೇಕದ ಜಾತಿ ವಿಭಜಿತ ಮನಸ್ಥಿತಿಯ ವಿಕಾರವನ್ನು ತೆರೆಯ ಮೇಲೆ ತೋರಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದೆ. ಬಾಲಿವುಡ್ ನ ಅತಿರಂಜಿತ ಕಥಾವಸ್ತುಗಳ ಚಿತ್ರಗಳ ನಡುವೆ, ಅಂತರ-ಜಾತಿ ಸಂಬಂಧದ ಈ ಚಿತ್ರವು ವಾಸ್ತವಿಕ ಚಿತ್ರವಾಗಿ ಮೂಡಿಬಂದಿದೆ. ಶಜಿಯಾ ಇಕ್ಬಾಲ್ ಅವರ ಚೊಚ್ಚಲ ನಿರ್ದೇಶನದ ಈ ಚಿತ್ರವು 2018 ರ ತಮಿಳು ಭಾಷೆಯ ಚಲನಚಿತ್ರವಾದ Pariyerum Perumal (ಪರಿಯೇರುಮ್ ಪೆರುಮಾಳ್) ನ ರಿಮೇಕ್ ಆಗಿದೆ, ಇದು ಜಾತಿ ಹಿಂಸಾಚಾರ ಮತ್ತು ಪೂರ್ವಾಗ್ರಹದ ಕಥೆಯನ್ನು ತಮಿಳುನಾಡಿನಿಂದ ಹಿಂದಿಯ ಹೃದಯಭಾಗಕ್ಕೆ ಕೊಂಡೊಯ್ದಿದೆ.

ಕಾನೂನು ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಕಲಿಯುತ್ತಿರುವ ಮೇಲ್ಜಾತಿಯ ಮಹಿಳೆ ವಿಧಿಶಾ ಭಾರದ್ವಾಜ್ ಮತ್ತು ದಲಿತ ನೀಲೇಶ್ ಅಹಿರ್ವಾರ್ ನಡುವಿನ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿರುವ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಚಿತ್ರ ಅನ್ವೇಷಿಸುತ್ತದೆ. ನೀಲೇಶ್ ಮತ್ತು ವಿಧಿ ಒಂದು ಮದುವೆಯಲ್ಲಿ ಭೇಟಿಯಾಗುತ್ತಾರೆ. ನೀಲೇಶ್ ಬ್ಯಾಂಡ್‌ ಒಂದರಲ್ಲಿ ಡ್ರಮ್ಮರ್ ಆಗಿರುತ್ತಾನೆ. ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ, ನೀಲೇಶ್ ಭಾರತದ ಮೀಸಲಾತಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಮೂಲಕ ತನ್ನ ಸೀಟು ಪಡೆದಿರುತ್ತಾನೆ. ಮತ್ತು ಆ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ತನ್ನ ಸುತ್ತಲಿರುವ ಹೆಚ್ಚಿನ ಮೇಲ್ಜಾತಿಯ ಸಹಪಾಠಿಗಳಿಂದ ಅವಮಾನವನ್ನು ಎದುರಿಸುತ್ತಿರುತ್ತಾನೆ. ಸಂಯಮದಿಂದ ವರ್ತಿಸುವ ನೀಲೇಶ್ ನ ಸ್ನೇಹವನ್ನು ಬಯಸಿ ವಿಧಿ ಅವನನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತಾಳೆ.

ನೀಲೇಶ್ ಮತ್ತು ವಿಧಿ ಇಬ್ಬರ ನಿಕಟತೆಯು ವಿಧಿಯ ಕುಟುಂಬದ ಕೋಪಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ. ವಿಧಿ ತನ್ನ ಕುಟುಂಬದ ಆಳವಾದ ಪೂರ್ವಾಗ್ರಹದ ಬಗ್ಗೆ ಅರಿವಿಲ್ಲದೆ ನೀಲೇಶ್‌ನನ್ನು ಕುಟುಂಬದ ಮದುವೆಗೆ ಆಹ್ವಾನಿಸುತ್ತಾಳೆ, ಅಲ್ಲಿ ಆಕೆಯ ಕುಟುಂಬವು ನೀಲೇಶ್‌ನನ್ನು ಅವಮಾನಿಸಿ ತೀವ್ರವಾಗಿ ಥಳಿಸುತ್ತದೆ.

ಈ ಪ್ರೀತಿಯ ಸಂಬಂಧವು ನೀಲೇಶ್‌ಗೆ ಅಪಾಯಕಾರಿಯಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಮೇಲ್ನೋಟಕ್ಕೆ ಅತ್ಯಾಧುನಿಕವಾಗಿ ಕಂಡರೂ ವಿಧಿ ಯ ಕುಟುಂಬದವರು ಈ ಅಂತರ-ಜಾತಿ ಸಂಬಂಧದಿಂದ ಕುಟುಂಬದ ಹೆಸರಿಗೆ ಅಪಮಾನವಾಗಬಹುದು ಎಂಬ ಭಯವನ್ನು ಹೊಂದಿರುತ್ತಾರೆ. ಇದು ಸೃಷ್ಟಿಸುವ ಸ್ಫೋಟಕ ಸನ್ನಿವೇಶವನ್ನು ಚಿತ್ರಿಸಿರುವುದು ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿದೆ. ಸಂಭಾಷಣೆಗಳು ಸಹ ಚೆನ್ನಾಗಿವೆ. ಚಿತ್ರದ ಅಂತ್ಯ ಸಹ ಸ್ವಲ್ಪ ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿದೆ.

ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಒಂದೆಡೆ ವಿಧಿ ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ - ‘ಇದೆಲ್ಲ (ಜಾತಿವಾದ) ಮುಗಿದು ಹೋದ ವಿಚಾರ ಎಂದು ನಾನೆಣಿಸಿದ್ದೆ’. ಅದಕ್ಕೆ ನೀಲೇಶ್‌ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ- “ಅದನ್ನು ಅನುಭವಿಸದವರಿಗೆ ಹಾಗೆ ಅನಿಸುತ್ತದೆ”. ಚಿತ್ರೋದ್ಯಮವನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವವರೂ ಜಾತಿವಾದದ ಸಂಕಷ್ಟವನ್ನು ಸ್ವಯಂ ಅನುಭವಿಸದ ಕಾರಣಕ್ಕೇ ಇಂತಹ ಕಥಾವಸ್ತುಗಳ ಆಯ್ಕೆಯಲ್ಲಿ ಹಿಂಜರಿಯುತ್ತಿರಬಹುದೇನೋ. ಅಥವಾ ಜಾತಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಮೇಲಿರುವವರ ಅಸಮಾಧಾನಕ್ಕೆ ಗುರಿಯಾಗುವ ಭಯವೂ ಇರಬಹುದೇನೋ.

ಜಾತಿವಾದವು ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಬಂದ ಮೇಲಿನ ಏಳು ದಶಕಗಳ ನಂತರವೂ ಹಾಗೆಯೇ ಮುಂದುವರೆದಿದೆ. ಕನ್ನಡದ ವಿಶಿಷ್ಟ ಲೇಖಕ, ಪತ್ರಕರ್ತ ಲಂಕೇಶ್ ಅವರು ಜಾತೀಯತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ತಮ್ಮ ಒಂದು ಲೇಖನದಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ- “ನಮ್ಮ ದೇಶದ ಜಾತೀಯತೆಯ ಜೊತೆಗೆ ಎಲ್ಲ ದೇಶಗಳ ಜಾತೀಯತೆಯ ಸಣ್ಣತನ, ಕೇಡಿತನ, ನನ್ನನ್ನು ಚಿಂತೆಗೀಡುಮಾಡಿದೆ. ನಾವು ಬೆಳೆದಂತೆಲ್ಲ, ಸುಶಿಕ್ಷಿತರಾದಂತೆಲ್ಲ ಯಾಕೆ ಮಾನವೀಯತೆ, ಜಾತ್ಯತೀತತೆ, ವಿನೋದ, ವ್ಯಾಮೋಹ ವೃದ್ಧಿಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ...” ಅವರು ಇದನ್ನು ಬರೆದಿದ್ದು 1995 ರಲ್ಲಿ. ನಂತರದ ಈ ಮೂವತ್ತು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಬದಲಾವಣೆಯೇನೂ ಆದಂತೆ ಅನಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

ಅದೇನೇ ಇರಲಿ, ಕೇವಲ ಸಿದ್ಧ ಸೂತ್ರಗಳನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸಿದ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನೇ ನಿರ್ಮಿಸದೆ, ಸಾಮಾಜಿಕ ಪ್ರಸ್ತುತತೆಯಿರುವ ಕಥೆಗಳತ್ತಲೂ ಬಾಲಿವುಡ್ ಗಮನ ಹರಿಸುತ್ತಿರುವುದು ಉತ್ತಮ ಬೆಳವಣಿಗೆ.

ಶೊಶಾನ - ಅಮೆಜಾನ್ ಪ್ರೈಮ್ ನಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಾರವಾಗುತ್ತಿರುವ ಈ ಚಲನಚಿತ್ರ ೧೯೩೦-೪೦ ರ ಇಸ್ರೇಲ್ ನಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಕತೆ. ಕಳೆದ ಸುಮಾರು ಎರಡು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಪ್ಯಾಲಸ್ಟೈನ್ ನಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಕಲಹ ಆರಂಭವಾಗುವುದಕ್ಕಿಂದ ಮೊದಲೇ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗಿದ್ದ ಚಿತ್ರ ಇದು.

ಐತಿಹಾಸಿಕ ಘಟನೆಗಳನ್ನು ಆಧರಿಸಿದ ಪುಸ್ತಕಗಳು, ಚಲನಚಿತ್ರಗಳು ದೀರ್ಘ ಕಾಲದ ಕೆಲ ಸಮಸ್ಯೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮಾನವೀಯ ವಿವರಗಳನ್ನು ಒದಗಿಸುವುದರೊಂದಿಗೆ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತವೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಕೆಲವು ಕೃತಿಗಳು ಪ್ರಾಪಗಾಂಡ ಮಾದರಿಯವೂ ಆಗಿರುತ್ತವೆ. ಕಳೆದ ಕೆಲವು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಅಂತಹ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಿದ್ದೇವೆ.

ಶೊಶಾನ ಚಿತ್ರದ ಬಗ್ಗೆ ಬಂದಿರುವ ವಿಮರ್ಶೆಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಿದರೆ ಇದರಲ್ಲಿ ಬರುವ ಮುಖ್ಯ ಪಾತ್ರಗಳು ನಿಜ ಜೀವನದಿಂದಲೇ ಬಂದವಾಗಿದ್ದು ಚಲನಚಿತ್ರದ ಕೆಲವು ಘಟನಾವಳಿಗಳು ಕಾಲ್ಪನಿಕವಾಗಿದ್ದರೂ ಅಂದಿನ ಇಸ್ರೇಲ್ ನಲ್ಲಿ ಜಿಯಾನಿಸ್ಟ್ (ಸ್ವತಂತ್ರ ಯಹೂದಿ ರಾಷ್ಟ್ರ ಸ್ಥಾಪನೆಯ ಹೋರಾಟ)ಗಳಲ್ಲಿ ಸಹ ಬಣಗಳು ಇದ್ದದ್ದು ಮತ್ತು ಅವು ತಮ್ಮ ಗುರಿ ಸಾಧನೆಗೆ ಆಯ್ದುಕೊಂಡ ಮಾರ್ಗಗಳು ಬೇರೆ ಇದ್ದದ್ದು ಇದೆಲ್ಲ ಚಾರಿತ್ರಿಕ ಸತ್ಯಗಳೇ.

ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಆಡಳಿತದಲ್ಲಿದ್ದ ಅಂದಿನ ಪ್ಯಾಲಸ್ಟೈನ್ನಲ್ಲಿ ಆಗ ಮುಖ್ಯವಾಗಿದ್ದ ಹೋರಾಟ ಬ್ರಿಟಿಷರಿಂದ ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗುವುದಾಗಿತ್ತು. ಯಹೂದಿ-ಅರಬ್ ಸಂಘರ್ಷ ಈ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ. ಇರುವ ಅರಬ್ ಪಾತ್ರಗಳು ಸಹ ಬ್ರಿಟಿಷರ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ಯಾಲಸ್ಟೈನಿನ ಯಹೂದಿ ಮತ್ತು ಅರಬ್ ಜನರನ್ನು ಬ್ರಿಟಿಷರು ಸಮಾನವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದರೆಂದು ತೋರಿಸಲಿಕ್ಕಾಗಿ ಇರುವಂತೆ ಇವೆ. ಇಬ್ಬರು ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಪೊಲೀಸ್ ಅಧಿಕಾರಿಗಳಾಗಿ ಟಾಮ್ ವಿಲ್ಕಿನ್ ಮತ್ತು ಜೆಫ್ರಿ ಮಾರ್ಟಿನ್ ಎಂಬ ಎರಡು ಪಾತ್ರಗಳಿವೆ.

ಶೊಶಾನಳು ರಷಿಯನ್ ಯಹೂದಿ ಸೋಶಲಿಸ್ಟ್‌ನ ಮಗಳು. ಅವಳ ತಂದೆ ಅರಬ್ ಮತ್ತು ಯಹೂದಿಗಳು ಪ್ಯಾಲೆಸ್ಟೈನಿನಲ್ಲಿ ಹೊಸ ರಾಷ್ಟ್ರವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಬದುಕಬಹುದು ಎಂದು ನಂಬಿದ್ದವನು.

ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಹೋರಾಡುತ್ತಿದ್ದವರಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಹಗನಾ (ಬ್ರಿಟಿಷರೊಂದಿಗೆ ರಾಜಕೀಯ ಪರಿಹಾರ ಬಯಸುತ್ತಿದ್ದವರು) ಮತ್ತು ಇರ್ಗುನ್ (ಬ್ರಿಟಿಷರನ್ನು ಹಿಂಸಾತ್ಮಕ ಮಾರ್ಗದಿಂದ ಹೊರದೂಡಲು ಬಯಸುತ್ತಿದ್ದವರು) ಇವು ಎರಡು ಗುಂಪುಗಳು. ಶೊಶಾನಳು ಹಗನಾ ಜೊತೆ ಗುರುತಿಸಿಕೊಂಡವಳು. ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಪೊಲೀಸ್ ಅಧಿಕಾರಿಯಾದ ಟಾಮ್ ವಿಲ್ಕಿನ್ (ಡಗ್ಲಸ್ ಬುತ್) ಜೊತೆಗೆ ಶೊಶಾನಗೆ ಪ್ರೀತಿಯ ಸಂಬಂಧವಿದೆ. ಟಾಮ್ ಗೆ ಜಿಯೋನಿಸ್ಟ್ ತತ್ವಗಳ ಕಡೆ ಸಹಾನುಭೂತಿ ಇರುವಂತಿದ್ದರೂ, ತಟಸ್ಥವಾಗಿರುವುದು ಮತ್ತು ಯಹೂದಿ ಹಾಗೂ ಅರಬ್ ಜನರಿಗೆ ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ತಡೆಯುವುದು ಅವನ ಕರ್ತವ್ಯ . ಇಂತಹ ಸನ್ನಿವೇಶದಲ್ಲಿ ಶೊಶಾನ ಮತ್ತು ಟಾಮ್ ರ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಬದುಕು ಮತ್ತು ಎದುರಾಗುವ ಸಾಂದರ್ಭಿಕ ಸವಾಲುಗಳು ಚಿತ್ರಕಥೆಯ ಕೇಂದ್ರದಲ್ಲಿವೆ.

ಒಂದು ಚಾರಿತ್ರಿಕ ಘಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಇಸ್ರೇಲ್ ನಲ್ಲಿ ನಡೆದ ವಿದ್ಯಮಾನಗಳನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಚಿತ್ರದ ಮಹತ್ವ ಇದೆ. ಅರಬ್ಬರ ದೃಷ್ಟಿಕೋನ ಇಲ್ಲಿ ಕಾಣಬರುವುದಿಲ್ಲವಾದರೂ ಯಹೂದಿ-ಅರಬ್ಬರ ನಡುವಿನ ಕಲಹ ಪ್ಯಾಲಸ್ಟೈನ್ ಬ್ರಿಟಿಷರಿಂದ ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ, ಇಸ್ರೇಲ್ ಸ್ಥಾಪನೆಯಾದ ಮೇಲಿನ ವಿದ್ಯಮಾನ.

ಕಳೆದ ಎರಡು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಮೊದಲು ಇಸ್ರೇಲ್ ನಲ್ಲಿ ಪ್ಯಾಲಸ್ಟೈನ್ ನ ಹಮಾಸ್ ಗುಂಪಿನ ಹಿಂಸಾತ್ಮಕ ದಾಳಿಯಿಂದ ಆರಂಭವಾಗಿ ನಂತರ ಪ್ರತ್ಯುತ್ತರವಾಗಿ ಇಸ್ರೇಲಿ ಸೇನೆ ಗಾಝಾ ಪ್ರಾಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ನಡೆಸುತ್ತಿರುವ ದಾಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ಯಾಲಸ್ಟೈನ್ ನಲ್ಲಿ ಹೆಂಗಸರೂ ಮಕ್ಕಳನ್ನೂ ಬಿಡದಂತೆ ಹತ್ಯೆಗೀಡಾಗುತ್ತಿರುವ ಸಾವಿರಾರು ಜನರು ಹೊರ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಅದರಲ್ಲೂ ಅಮೆರಿಕದಂತಹ ಪ್ರಭಾವಶಾಲಿ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಿಗೆ ಕೇವಲ ಸಂಖ್ಯೆಗಳಾಗಿರುವುದು ಅತ್ಯಂತ ದುಃಖಕರವಾಗಿದೆ.

ಶೊಶಾನ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ನಾವು ಕಾಣುವಂತೆ ನೂರು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಯಹೂದಿ-ಅರಬ್ ಎರಡೂ ಜನಾಂಗದವರೂ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಹೋರಾಡಿದವರು. ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಹೋರಾಟದಲ್ಲಿ ಕಾಣುವ ಒಗ್ಗಟ್ಟು ನಂತರದಲ್ಲಿ ಕಾಣದಾಗುವುದು ವಿಷಾದಕರ ವಿದ್ಯಮಾನ. ನೆಲಕ್ಕಾಗಿ ೧೯೪೮ರಲ್ಲಿ ಪ್ರಾರಂಭವಾದ ಕಲಹ ಇಂದಿಗೂ ಮುಂದುವರೆದಿದೆ. ಹೊಂದಾಣಿಕೆಯುಳಿದು ಬೇರೆ ಮಾರ್ಗವಿದೆಯೆಂದು ಅನಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಅಸ್ತ್ರಗಳ ಬಲದಿಂದ ಹಲವು ದಶಲಕ್ಷ ಜನರ ಅಸ್ಮಿತೆಯನ್ನೇ ಇಲ್ಲವಾಗಿಸುತ್ತೇವೆಂದು ಹೊರಡುವುದು ಒಪ್ಪುವ ವಿಚಾರವಲ್ಲ. ಎರಡು-ರಾಜ್ಯ ನಿರ್ಮಾಣವೊಂದೇ ಉಳಿದಿರುವ ಪರಿಹಾರ ಎಂದು ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ತೋರುತ್ತಿದೆ.

ಇದನ್ನೂ ಓದಿಃ

ಇಸ್ರೇಲ್‌-ಪ್ಯಾಲೆಸ್ಟೈನ್ಃ ನಿಲ್ಲದ ಹಿಂಸೆ

ಭಾರತೀಯ ಜನ ಮಾನಸದಲ್ಲಿ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಮತ್ತು ಹಿಂದಿ ಸಿನಿಮಾ ಇವುಗಳಿಗಿರುವ ಮುಖ್ಯ ಸ್ಥಾನಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿರುವ ವಿಷಯ. ಅದರಲ್ಲೂ ಕಳೆದ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಹಿಂದಿ ಸಿನಿಮಾ ರಂಗ ಜನರನ್ನು ಪ್ರಭಾವಿಸಿದ ಬಗೆ ವಿಸ್ಮಯಕರ. ಕಳೆದ ವರ್ಷ ಮಾಜಿ ಮಹಾನ್ ತಾರೆ ರಾಜೇಶ್ ಖನ್ನ ನಿಧನರಾದಾಗ ಮುಂಬೈನಲ್ಲಿ ಜನ ಪ್ರತಿಕ್ರಯಿಸಿದ ರೀತಿ ಇದಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿ.

ಅರವತ್ತು ಎಪ್ಪತ್ತರ ದಶಕದಲ್ಲಿ ತೆರೆ ಕಂಡ ಹಲವಾರು ಹಿಂದಿ ಚಿತ್ರಗಳು ಅದ್ಭುತ ಪ್ರತಿಭೆಯ ನಟ-ನಟಿಯರು, ನಿರ್ದೇಶಕರು, ಗಾಯಕರು, ಸಂಗೀತ ನಿರ್ದೇಶಕರು, ಗೀತ ರಚನಕಾರರನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದು ಇಂದಿಗೂ ಜನಮನದಲ್ಲುಳಿದಿವೆ. ಆ ಕಾಲ ಘಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಜನಪ್ರಿಯತೆಯ ಉತ್ತುಂಗಕ್ಕೇರಿದ ಹಲವಾರು ಪ್ರತಿಭಾವಂತರ ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಸೇರಬೇಕಾದ ಒಂದು ಹೆಸರು ಸಂಗೀತ ನಿರ್ದೇಶಕ ಖಯ್ಯಾಮ್.

ಮೊದಲಿಗೆ, ಹಿಂದಿ ಚಿತ್ರ ಸಂಗೀತದ ಪರಿಚಯ ನನಗಾದದ್ದರ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದಿಷ್ಟು ವಿವರಣೆ. ಚಿಕ್ಕಂದಿನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ರೇಡಿಯೋದಲ್ಲಿ ಆಕಾಶವಾಣಿಯ ವಿವಿಧಭಾರತಿಯಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರಗೀತೆಗಳನ್ನು ಕೇಳುತ್ತ ಬೆಳೆದ ನನಗೆ ಹಿಂದಿ ಚಿತ್ರಗೀತೆಗಳ ಸ್ಪಷ್ಟ ಪರಿಚಯ ಆಗಿದ್ದು ಎಂಬತ್ತರ ದಶಕದಲ್ಲಿ ಕಾಲೇಜು ಸೇರಿದಾಗಲೇ. ಹಾಸ್ಟೆಲಿನಲ್ಲಿ ಸಹವಾಸಿಯಾಗಿದ್ದ ಉತ್ತರ ಭಾರತದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯೊಬ್ಬ ಸದಾ ಹಿಂದಿ ಹಾಡುಗಳನ್ನು ಗುನುಗುನಿಸುತ್ತಿರುತ್ತಿದ್ದ. ಹಳೆಯ ಹಿಂದಿ ಸಿನಿಮಾಗಳ ಹಾಗೂ ಸಿನಿಮಾ ಸಂಗೀತದ ಬಗೆಗೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಅಭಿರುಚಿ ಮತ್ತು ಮಾಹಿತಿ ಹೊಂದಿದ್ದ ಈ ಸ್ನೇಹಿತನಿಂದಲೇ ನನಗೂ ಈ ಹಾಡುಗಳ ಬಗೆಗೆ ಆಸಕ್ತಿ ಮೂಡಿದ್ದು. ರಾತ್ರಿ ಹತ್ತು ಗಂಟೆಗೆ ಆಕಾಶವಾಣಿಯ ವಿವಿಧಭಾರತಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಾರವಾಗುವ ಹಿಂದಿ ಗೀತೆಗಳ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ “ಛಾಯಾ ಗೀತ್ “ ನಾನು ಕಾಲೇಜು ದಿನಗಳಿಂದಲೂ ಮೆಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಬಂದಿರುವ ಒಂದು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ. ಒಂದೇ ಛಾಯೆಯ ಗೀತೆಗಳನ್ನು ಆಧರಿಸಿ ಆಕಾಶವಾಣಿಯ ನಿರೂಪಕರು ನಡೆಸಿಕೊಡುವ ಈ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಬಹಳ ಹಿಂದಿನಿಂದಲೂ ಬಹು ಜನಪ್ರಿಯವಾದ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ. ಈ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ಯಶಸ್ಸಿಗೆ ಮುಖ್ಯ ಕಾರಣ ಕಮಲ್ ಶರ್ಮ, ರೇಣು ಬನ್ಸಲ್, ಮಮತಾ ಸಿಂಗ್, ಯೂನುಸ್ ಖಾನ್ ಮುಂತಾದ ನಿರೂಪಕರ ಭಾವಪೂರ್ಣ ನಿರೂಪಣೆ.

ಕಾಲೇಜು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಹಿಂದಿ ಹಾಡುಗಳ ಆಸಕ್ತಿ ಮುಂದುವರೆಯಲು ಕಾರಣವಾದದ್ದು ಅದೇ ಕಾಲಕ್ಕೆ ನಾನು ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಕೇಳಿದ ‘ಅಯೆ ದಿಲೇ ನಾದಾನ್’(ಚಿತ್ರ: ರಜಿಯಾ ಸುಲ್ತಾನ್, ರಚನೆ: ಜಾನ್ ನಿಸಾರ್ ಅಖ್ತರ್)ಬಗೆಯ ಹಾಡುಗಳ ವಿಶಿಷ್ಟ ಸಂಗೀತದ ಅನುಭವ. ನನ್ನ ಹಾಸ್ಟೆಲಿನಲ್ಲಿಯೇ ಇದ್ದ ಮುಂಬಯಿಯ ಸಹಪಾಟಿಯೊಬ್ಬ ಈ ಗೀತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ವಿವರಿಸುತ್ತ ಹಾಡಿನ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ವಾದನಗಳು ಸಂಪೂರ್ಣ ಸ್ತಬ್ಧವಾಗುವುದು, ಕೆಲ ಕ್ಷಣಗಳ ನಂತರ ಮರು ಆರಂಭವಾಗುವುದು, ಮತ್ತು ಇದರ ವಿಶಿಷ್ಟ ಪರಿಣಾಮ ಇವೆಲ್ಲದರ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿದ್ದು ಇಂದಿಗೂ ನೆನಪಿದೆ. ಅಲ್ಲಿಂದ ಮುಂದೆ ಇದೇ ಸಂಗೀತ ನಿರ್ದೇಶಕ ಖಯ್ಯಾಮ್ ಸಂಗೀತ ನೀಡಿದ ‘ಹಝಾರ್ ರಾಹೆ ಮುಡ್ಕೆ ದೇಖಿ’ (ಚಿತ್ರ: ಥೋಡಿ ಸಿ ಬೆವಫಾಯಿ, ರಚನೆ: ಗುಲ್ಜಾರ್ )ಬಗೆಯ ಗೀತೆಗಳ ಪರಿಚಯವಾಯಿತು.

ಖಯ್ಯಾಮ್ ಅವರ ನಿರ್ದೇಶನದ ಗೀತೆಗಳಲ್ಲಿ ಸಾಹಿತ್ಯ ಬಹಳ ಉತ್ತಮವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಅವರ ಬಹುತೇಕ ಎಲ್ಲ ಗೀತೆಗಳೂ ಜನಪ್ರಿಯವಾಗಿರುವುದಕ್ಕೆ ಬಹುಶಃ&nbsp ಇದೂ ಒಂದು ಕಾರಣ ಇರಬಹುದು.ಎಪ್ಪತ್ತರ ದಶಕದಲ್ಲಿ ತೆರೆಕಂಡ ‘ಕಭೀ ಕಭೀ ಮೇರೆ ದಿಲ್ ಮೇ’ (ಚಿತ್ರ: ಕಭೀ ಕಭೀ, ರಚನೆ: ಸಾಹಿರ್ ಲೂಧಿಯಾನವಿ ) ಆ ಕಾಲದ ಅತ್ಯಂತ ಜನಪ್ರಿಯ ಗೀತೆಗಳಲ್ಲೊಂದು.

ಎಂಬತ್ತರ ದಶಕದ ‘ಕರೋಗೆ ಯಾದ್ ತೊ ಹರ್ ಬಾತ್ ಯಾದ್ ಆಯೇಗಿ’ (ಚಿತ್ರ: ಬಾಝಾರ್,ರಚನೆ: ಬಶರ್ ನವಾಝ್) ಹಾಡು ನೆನಪುಗಳಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ್ದಾಗಿದ್ದು, ಗಾಯಕ ಭೂಪಿಂದರ್ ಸಿಂಗ್ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿನ ಮಡುಗಟ್ಟಿದ ವಿಷಾದ ನೆನಪಿನಲ್ಲುಳಿಯುತ್ತದೆ.ಇದೇ ಚಿತ್ರದ ‘ಫಿರ್ ಚಿಡಿ ರಾತ್ ಬಾತ್ ಫೂಲೊಂಕಿ’ (ರಚನೆ: ಮಖ್ದೂಮ್ ಮೊಹಿಯುದ್ದೀನ್) ಹಾಡಿನಲ್ಲಿ ಹೂಗಳ,ಪ್ರೇಮದ, ಭರವಸೆಯ ಛಾಯೆಯಿದೆ. ಇನ್ನು ಇದೇ ದಶಕದಲ್ಲಿ ಬಂದ ಇನ್ನೊಂದು ಪ್ರೇಮ ಗೀತೆ ‘ಚಾಂದನಿ ರಾತ್ ಮೇ ಏಕ್ ಬಾರ್ ತುಜೆ ದೇಖಾ ಹೈ’ (ಚಿತ್ರ: ದಿಲ್-ಎ -ನಾದಾನ್, ರಚನೆ: ನಕ್ಷ್ ಲಯಲ್ಪುರಿ).

ಒಂದೊಂದು ಗೀತೆಯೂ ತನ್ನದೇ ಆದ ರೀತಿಯ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಯ ಘಟಕದಂತೆ ಇರುತ್ತದೆ. ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಕತೆಯಂತೆ. ಕೇವಲ ನಾಲ್ಕು-ಐದು ನಿಮಿಷಗಳಲ್ಲಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಬೇರೊಂದೇ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುವಷ್ಟು ಶಕ್ತವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ನಮ್ಮದೇ ತಳಮಳ ನೋವಿಗೆ ಧ್ವನಿಯಾದಂತೆ. ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಬೇರಾವುದೋ ನಮಗೇ ಪರಕೀಯವಾದ ಭಾವನೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ ತೇಲಿಸಿ ಬಿಡುವಂತೆ.

ಇದೆಲ್ಲ ಗೀತೆಯ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಪರಿಣಾಮವೋ, ಸಂಗೀತ ನಿರ್ದೇಶಕನ ಸೂಕ್ಷ್ಮ, ಸೃಜನಶೀಲ, ಸಂಗೀತದ ಪ್ರಭಾವವೋ, ಅಥವಾ ಗಾಯಕ/ಗಾಯಕಿಯರ ಮಧುರ ಕಂಠದ ಕಾರಣವೋ ಹೇಳುವುದು ಕಷ್ಟ. ಅಂತೂ ಒಟ್ಟಾರೆಯಾಗಿ ಕೆಲ ಗೀತೆಗಳು ನೀಡುವ ಅನುಭವ ಮಾತ್ರ ವಿಶಿಷ್ಟ ಹಾಗೂ ಕೇವಲ ಅನುಭವವೇದ್ಯ. ಖಯ್ಯಾಮ್ ಸಂಗೀತ ನೀಡಿರುವ ಬಹಳಷ್ಟು ಹಾಡುಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಮೂರೂ ಅಂಶಗಳು ಮಿಳಿತವಾಗಿರುತ್ತವೆ. ಅವರ ಹಾಡುಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ತಂತಿ ವಾದ್ಯಗಳ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿ ಬಳಕೆ ಕಾಣಬರುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಗೀತೆಯ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಸಾಲುಗಳಿಗೆ ಜೀವ ತುಂಬುವ ಲಯಬದ್ಧ ಏರಿಳಿತಗಳು. ಜೊತೆಗೇ ಗಾಯಕರ ಧ್ವನಿ ವಲಯದ ಪೂರ್ಣ ಬಳಕೆ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ‘ಹಝಾರ್ ರಾಹೆ ಮುಡ್ಕೆ ದೇಖಿ’ ಈ ಹಾಡನ್ನು ಗಮನಿಸಿ. ಸಾಹಿತ್ಯ, ಸಂಗೀತ, ಗಾಯನ ಮೂರೂ ಈ ಗೀತೆಯಲ್ಲಿ ಉತ್ಕೃಷ್ಟವಾಗಿರುವುದು ನಿಚ್ಚಳ.

ಕೆಲದಿನಗಳ ಹಿಂದೆ NDTV ಚಾನಲ್ನಲ್ಲಿ ‘Bollywood Roots’ ಎಂಬ ಸರಣಿಯಲ್ಲಿ ಖಯ್ಯಾಮ್ ಅವರ ಸಂದರ್ಶನ ಪ್ರಸಾರವಾಯಿತು. ತಮ್ಮ ಸುಮಾರು ಮೂರು ದಶಕಗಳ ಸಂಗೀತ ನಿರ್ದೇಶನದ ವೃತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಸಂಖ್ಯೆಯ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಬಹಳ ಅಲ್ಲವಾದರೂ ಒಂದಕ್ಕಿಂತ ಒಂದು ಯಶಸ್ವಿ ಗೀತೆಗಳನ್ನೇ ನೀಡಿದ ಖಯ್ಯಾಮ್ ತಮ್ಮ ಅನುಭವಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಂಡ ರೀತಿ ಬಹಳ ಆತ್ಮೀಯವಾಗಿತ್ತು.

ತಮ್ಮ ವೃತ್ತಿಯುದ್ದಕ್ಕೂ ಎಂದೂ ಸಂಗೀತದ ಗುಣಮಟ್ಟದ ಬಗೆಗೆ ರಾಜಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳದೆ, ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಸಾಹಿರ್ ಲೂಧಿಯಾನವಿ, ಕೈಫಿ ಆಜ್ಮಿ, ಗುಲ್ಜಾರ್ ಮೊದಲಾದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಮಟ್ಟದ ಕವಿಗಳ ಶ್ರೇಣಿಯ ಗೀತ ರಚನಕಾರರೊಂದಿಗೇ ಕಾರ್ಯ ನಿರ್ವಹಿಸಿ, ಹಿಂದಿ ಚಿತ್ರ ಸಂಗೀತ ಪ್ರೇಮಿಗಳಿಗೆ ಅಮೂಲ್ಯ ಗೀತೆಗಳನ್ನು ನೀಡಿದ ಶ್ರೇಯ ಇವರದ್ದು. ಇದೀಗ ನೂರು ವರುಷಗಳನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸುತ್ತಿರುವ ಭಾರತೀಯ ಚಿತ್ರೋದ್ಯಮದಲ್ಲಿ ಹಲವಾರು ಕಲಾವಿದರ ಯೋಗದಾನವಿದೆ. ಖಯ್ಯಾಮ್ ರಂತಹ ಕಲಾವಿದರು ಬಹುಶಃ ತಲೆಮಾರಿಗೊಮ್ಮೆ ಕಾಣಸಿಗುವಂತಹವರು.ಬುದ್ಧಿಶಕ್ತಿ, ಭಾವನಾತ್ಮಕತೆ, ತಮ್ಮ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕೃತಿಯಲ್ಲೂ ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ತನ್ಮಯತೆ, ಅತ್ತ್ಯುತ್ತಮವಾದದ್ದನ್ನು ಸಾಧಿಸುವ ಏಕಾಗ್ರ ಗುರಿ ಇವೆಲ್ಲವೂ ಇವರನ್ನು ಉನ್ನತ ದರ್ಜೆಯ ಸಂಗೀತ ನಿರ್ದೇಶಕರನ್ನಾಗಿಸುವಲ್ಲಿ ಪಾತ್ರ ವಹಿಸಿವೆ.

ಖಯ್ಯಾಮ್ ರ ಸಂಗೀತ ನಿರ್ದೇಶನದಲ್ಲಿ ‘ತುಮ್ ಅಪ್ನಾ ರಂಜೋ ಗಮ್ ಅಪನೀ ಪರೆಶಾನಿ ಮುಜೆ ದೇ ದೋ’ (ಚಿತ್ರ:ಶಗುನ್, ರಚನೆ: ಸಾಹಿರ್ ಲೂಧಿಯಾನವಿ) ಈ ಮನಮುಟ್ಟುವ ಹಾಡನ್ನು ಹಾಡಿರುವವರು ಖಯ್ಯಾಮ್ ರ ಪತ್ನಿ ರಾಜಿಂದರ್ ಕೌರ್. ಈ ಹಾಡಿನಲ್ಲಿ ಹಾಡಿದಂತೆಯೇ ನಿಜ ಜೀವನದಲ್ಲೂ ತಮ್ಮ ಪತ್ನಿ ತಮ್ಮ ಪರೇಶಾನಿಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ನಿಭಾಯಿಸಿದ್ದಾರೆಂದು ಸಂದರ್ಶನದಲ್ಲಿ ಖಯ್ಯಾಮ್ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

ಇದೇ ಸಂದರ್ಶನದಲ್ಲಿ ‘ಉಮ್ರಾವ್ ಜಾನ್’ ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಸಂಗೀತ ನೀಡಿದ ಅನುಭವದ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾ ಗಾಯಕಿ ಆಶಾ ಬ್ಹೊಸಲೆಯವರಿಂದ ಆ ಚಿತ್ರಕ್ಕಾಗಿ ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಕಾಲಘಟ್ಟದ ವಿಶಿಷ್ಟ ಬಗೆಯ ಗಾಯನವನ್ನು ಪಡೆಯಲು ತಾವು ಪಟ್ಟ ಪ್ರಯತ್ನ, ‘ದಿಲ್ ಚೀಜ್ ಕ್ಯಾ ಹೈ ಆಪ್ ಮೇರಿ ಜಾನ್ ಲೀಜಿಯೇ’ ಹಾಗೂ ರಾಜಿಂದರ್ ಕೌರ್ ಹಾಡಿರುವ ‘ಬಾಝಾರ್’ ಚಿತ್ರದ ‘ದೇಖ್ ಲೋ ಆಜ್ ಹಮ್ ಕೊ ಜೀ ಭರ್ ಕೇ’ ಈ ಹಾಡುಗಳಿಗೆ ದೊರೆತ ಅಭೂತಪೂರ್ವ ಯಶಸ್ಸು ಇವುಗಳನ್ನು ಸಹ ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸಿದರು .